Bekkens begrijpen: hihat, crash en ride zonder ruis

Bekkens zijn het deel van het drumstel waar beginners het minst naar kijken en het meest naar luisteren. De trommels bepalen het ritme, maar de bekkens bepalen hoe je klinkt: zij vullen elke seconde tussen de slagen. Wie de drie hoofdrollen begrijpt, koopt gerichter en speelt bewuster.

De drie hoofdrollen

De hihat is je werkpaard. Twee bekkens op elkaar, bediend met stok en voet, en goed voor het grootste deel van alles wat je speelt: de strakke achtsten in een popnummer, het open gesis in een refrein, de accenten met je voet. Als één bekken goed moet zijn, is het deze.

De ride is de verteller aan de rechterkant. Groot, meestal twintig of tweeëntwintig inch, gemaakt om een doorlopend patroon te dragen met een duidelijke tik. Een goede ride heeft definitie: je hoort elke stokslag apart, ook als het tempo oploopt, met daaronder een wash die niet gaat overheersen.

De crash is het uitroepteken. Eén klap om een overgang te markeren, dan weer stil. Beginners kopen vaak twee crashes voor het gevoel; één goede crash en een betere hihat is bijna altijd de slimmere verdeling van hetzelfde geld.

Waarom het ene bekken het andere niet is

De klank van een bekken hangt aan drie knoppen. De legering ten eerste: bekkens van B8-brons, met acht procent tin, klinken helder en direct, terwijl B20-brons, met twintig procent tin, complexer en donkerder klinkt en in de regel in de duurdere series zit. Het gewicht ten tweede: dunne bekkens spreken snel aan en klinken laag en breed, dikke bekkens zijn luider, hoger en trager. De maat ten derde: groter is voller en langer van toon, kleiner is sneller en feller.

Daar komt de afwerking bij: gehamerde en onbewerkte oppervlakken klinken droger en donkerder, glanzend gedraaide bekkens gladder en helderder. Regels zijn het niet, richtingen wel.

Eerst horen, dan geloven

Geen onderdeel van het drumstel verschilt per exemplaar zo veel als een bekken, en geen beschrijving vervangt je eigen oren. Luister minstens naar opnames van het bekken dat je overweegt, het liefst gespeeld in een nummer in plaats van los in een lege ruimte. En luister op het volume waarop jij speelt: een bekken dat in een demo op podiumvolume prachtig klinkt, kan op zolderniveau dof blijven liggen.

Speel je vooral thuis, kijk dan ook naar dunnere en kleinere bekkens, of naar de speciale stille series met gaatjes die het volume drastisch drukken. Die laatste klinken niet als brons voor de luisteraar, maar ze redden het huiselijk geluk, en je techniek oefent er prima op.

Set of los?

Complete bekkensets, met hihat, crash en ride uit dezelfde serie, zijn de logische instap: de bekkens passen bij elkaar en de setprijs ligt flink onder de som van de losse delen. De sprong van de meegeleverde messing plaatjes van een beginnersdrumstel naar een echte bronzen set is enorm; groter dan welke upgrade aan de trommels ook.

Losse aankoop wordt interessant zodra je weet wat je mist. Veel drummers vervangen als eerste de crash uit hun set door iets dunners, of leggen een donkerdere ride neer voor jazzwerk. Zo groeit een persoonlijke verzameling waar geen catalogus tegenop kan.

Eén ding nog: bekkens sterven meestal niet aan ouderdom maar aan mishandeling. Sla er niet recht bovenop maar met een strijkende beweging langs de rand, en het brons gaat decennia mee. Hoe je stokkeuze daarbij meespeelt, van tip tot gewicht, lees je in drumstokken kiezen.